Öğrencilik boyunca “bitsin şu okul artık” diye isyan edilir. Ama mezuniyet sonrası iş hayatı, kira, fatura, sorumluluklar gelince akla gelen tek şey: “keşke okul bitmese, öğrenci kalsaydım.” İşte öğrenciliğin romantik…
Üniversiteye yeni başlayanların klasik hareketi. Fotoğrafçılık kulübü, tiyatro kulübü, spor kulübü, ne varsa hepsine adını yazdırır. Sonra ders, ödev, sınav derken bir daha o kapıdan geçmez. Ama CV’de “kulüp deneyimi”…
Normalde uğramayan öğrencilerin, final haftası kütüphaneye akın ettiği dönem. Sandalyeler dolu, prizler kapış kapış, masaların üstü kitap, defter, kahve bardağı doludur. Çalışmadan çok sosyalleşilir, ama yine de “kütüphanede sabahladım” diyerek…
Saat 8.30 dersine girmişsin, uyku gözünden akıyor. Hoca da sabah sabah full enerjiyle tahtaya formülleri diziyor. Kahve tutmuyor, su içsen fayda etmiyor, tek çözüm uyumak ama o da olmuyor. O…
Üniversiteye adım atan herkesin yaşadığı o garip süreç. İlk hafta “ben burayı fethederim” gazıyla başlar, ikinci hafta ders programı karmaşasına dönüşür, üçüncü hafta ise “hoca ne anlatıyor ya” moduna bağlar….
Üniversitenin hesap uzmanları. 40 alırsam finallerde kaça ihtiyacım var diye kafa patlatan matematik dehaları. Hocanın not sistemini çözüp sınıfa formüller verirler. “Kanka 37 alman yeterli” diyerek moral pompalarlar. Sınav sonrası…
İnternet için en iyi noktaları keşfetmiş uzmanlar. “Kütüphanenin arka tarafında 3 çubuk çekiyor” diye istihbarat paylaşırlar. Şifre kırma konusunda üstlerine yoktur. Kampüste free wifi bulma derdindeki aç gezginler. Bütün gün…
Sınav haftasının kabusu. 300 sayfalık ders notunu çektirmek için sıra bekleyen öğrencilerin oluşturduğu insan zinciri. “Abi şu son 10 sayfayı da çekiver” diyenler yüzünden kuyruk hiç bitmez. Fotokopici amcanın sabrını…